WIE BEN IK
Hi, ik ben Niki. Ik woon momenteel in een kustplaatsje in Spanje.
k heb eigenlijk altijd mijn eigen weg gevolgd. Ik heb in verschillende landen gewoond, ben vaak verhuisd en ben vaker opnieuw begonnen dan me lief is. Gelukkig komt het altijd weer goed.
Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot nieuwe plekken, nieuwe perspectieven en ervaringen die mijn kijk op de wereld veranderen.
Ik hou van beweging. Van groei. En van gesprekken die ergens over gaan.
Ik ben nieuwsgierig naar mensen. Naar wat hen drijft. Naar wat ze vermijden. Naar waar ze naar verlangen.
Lees het verhaal achter dit werk →
HOE HET LEVEN MIJ VORMDE
Jarenlang was ik in beweging. Heel veel beweging. Verschillende landen. Verschillende huizen. Verschillende banen. Verschillende versies van mezelf.
Ik leerde hoe ik ergens opnieuw kon landen en een leven kon opbouwen. Hoe ik me kon aanpassen. Hoe ik contact kon maken met mensen uit verschillende culturen en met verschillende achtergronden. Hoe ik opnieuw kon beginnen wanneer het leven een andere richting nam.
Als ik nu terugkijk, zie ik hoeveel die jaren mij hebben gevormd. Ze leerden me dat een leven niet één bepaald pad hoeft te volgen om een goed leven te zijn. Dat verandering uitdagend en tegelijkertijd verrijkend kan zijn. En dat elke plek, ieder mens en iedere ervaring iets achterlaat.
I feel deeply grateful for all of that.
EN TOEN...
Begin veertig kreeg ik de diagnose kanker. En vreemd genoeg voelde dat niet als de instorting van mijn wereld. Het werd juist een van de krachtigste jaren van mijn leven.
Alle veerkracht die ik had opgebouwd door telkens opnieuw te beginnen, was er voor mij. Ik wist hoe ik dingen recht in de ogen moest kijken. Ik bleef aanwezig. Niet angst bepaalde dat jaar... maar liefde !
Tijdens mijn herstel merkte ik hoeveel bewegen voor me betekende. Ik was altijd al actief geweest, maar nu ging ik anders kijken naar de rol die beweging en kracht kunnen spelen tijdens herstel. Die ervaring maakte me nieuwsgierig en ik wilde er meer over weten.
In 2017 heb ik me daarom opgeleid tot Cancer Exercise Specialist.
Kanker veranderde ook mijn kijk op tijd. Niet omdat ik ineens dacht dat ik mijn leven anders had moeten leiden. Integendeel. Ik had altijd al volop geleefd. Maar als je van dichtbij ervaart dat tijd niet vanzelfsprekend is, ga je bewuster nadenken over hoe je die tijd wilt besteden.
WAAROM DIT WERK
This work did not begin with a business idea. It began with a dream. One that felt unmistakably clear. I decided to train as an end-of-life doula and meet that calling with competence. Through my training and hospice work, I saw what happens when things are not clear, when people are left figuring things out in moments that are already heavy enough.
Then I moved countries again and realised how much more complicated everything becomes when you live across borders. I wanted my own affairs in order, so I got them sorted.
I know what matters, what’s taken care of, and who would know what to do if something happened. Having that sorted gives me a sense of calm. It’s one less thing sitting somewhere in the back of my mind. There’s more space to simply get on with living.
Over time, all these experiences have shaped the way I think about what it means to live well. For me, clarity isn’t about preparing for the end. It’s about creating space for the life you’re living now.
Mijn droom
Een paar jaar geleden had ik een droom.
In die droom zat ik naast een man die een ernstig ongeluk had gehad. Hij was bij bewustzijn. Hij keek me aan en vroeg of hij zou overlijden. Ik vertelde hem dat ik dat niet wist. Ik was geen arts. Maar ik bleef bij hem. Ik vroeg of hij een partner en kinderen had. Of er iets was wat hij hen nog wilde meegeven. Ik belde zijn partner zodat ze kon komen. Toen zij arriveerde, nam ze het over.
Twee dagen later gebeurde er iets soortgelijks in het echte leven.
Een man op een scooter werd vlak voor mijn ogen aangereden door een auto. De bestuurder was in shock, overweldigd en probeerde hulpdiensten te bellen. Ik liep naar de man toe en knielde naast hem op de grond.
De man bloedde. Er was veel onrust om ons heen, maar tussen hem en mij voelde het rustig. Ik hield zijn hand vast en sprak zacht tegen hem. Af en toe opende hij zijn ogen en keek hij me aan.
Terwijl ik daar zat met zijn hand in de mijne, overleed hij.
Toen ik die dag naar huis reed, wist ik dat dit geen toeval was.
De dood was al eerder onderdeel van mijn leven geweest. Ik had zowel mijn stiefvader als mijn moeder begeleid in hun laatste fase. Ik weet hoe kwetsbaar die momenten zijn, hoe bijzonder ze kunnen zijn, en hoeveel verschil een rustige aanwezigheid kan maken.
Maar dit voelde anders.
Niet omdat het zo ingrijpend was. Niet omdat ik iets bijzonders had gedaan. Het voelde
vertrouwd. Alsof ik op een plek was die ik al kende.
Vanaf dat moment viel alles op zijn plek. Aanwezig zijn op de grens tussen leven en dood was geen toeval in mijn verhaal. Het voelde als een roeping waar ik eindelijk klaar voor was.
♡