WIE BEN IK
Hoi, ik ben Niki. Op dit moment woon ik in een klein kustplaatsje in Spanje.
Ik heb het leven nooit echt op de conventionele manier geleefd.
Ik ben vaker verhuisd dan de meeste mensen verstandig zouden vinden. Gelukkig komt het altijd weer goed.
Ik hou van beweging. Van groei. En van gesprekken die ergens over gaan.
Ik ben nieuwsgierig naar mensen. Naar wat hen drijft. Naar wat ze vermijden. Naar waar ze naar verlangen.
MIJN LEVEN NU
De laatste jaren is er veel veranderd. Ik heb routines die me dragen. Ik dans, ik sport, ik werk, ik oefen en ik breng tijd door met de mensen die belangrijk voor me zijn.
Ik heb mijn zaken op orde. Ik weet wat belangrijk is, wat geregeld is en wie zou weten wat te doen als er iets gebeurt. Die duidelijkheid heeft veranderd hoe ik door het leven ga.
Er is minder ruis op de achtergrond. Minder van dat gevoel dat ik eigenlijk nog iets moet regelen. Meer ruimte. Meer rust.
Lees het verhaal achter dit werk →
HET WAS OOIT ANDERS
Jarenlang was ik onderweg. Verschillende landen. Verschillende huizen. Verschillende versies van mezelf. Ik was sterk, zelfstandig en wist overal opnieuw een leven op te bouwen.
Nu, als ik terugkijk, zie ik dat al die beweging iets in mij heeft gevormd. Een veerkracht die ik toen nog niet volledig zag. Misschien had ik die reis nodig voordat ik het werk kon doen dat ik vandaag doe.
Hoe dan ook, ik voel me diep dankbaar voor alles wat het me heeft gebracht.
EN TOEN...
Begin veertig kreeg ik de diagnose kanker. En vreemd genoeg voelde dat niet als de instorting van mijn wereld. Het werd juist een van de krachtigste jaren van mijn leven.
Alle veerkracht die ik had opgebouwd door telkens opnieuw te beginnen, was er voor mij. Ik wist hoe ik dingen recht in de ogen moest kijken. Ik bleef aanwezig. Niet angst bepaalde dat jaar... maar liefde !
Zelfs een korte blik op de dood verandert de vragen die je jezelf stelt. Niet dramatisch. Maar op een eenvoudige manier:
Als dit het was, zou mijn leven dan waar hebben gevoeld?
Mijn leven voelde al vol. Maar ik wilde meer bewustzijn.
Dat jaar plantte een stil zaadje. Niet meteen richting end-of-life werk. Wel richting een dieper begrip van tijd, aanwezigheid en de gesprekken die we uitstellen omdat we denken dat er altijd nog meer tijd zal zijn.
WAAROM DIT WERK
Dit werk begon niet als een business idee. Het begon met een droom. Een droom die opvallend helder voelde. Ik besloot end-of-life doula te worden en die roeping serieus te nemen. Ik zag toen wat er gebeurt wanneer dingen niet duidelijk zijn. Wanneer mensen alles nog moeten uitzoeken op momenten die al zwaar genoeg voelen.
Toen ik opnieuw naar een ander land verhuisde, ontdekte ik hoeveel ingewikkelder alles wordt wanneer je leven zich over meerdere landen uitstrekt. Het zette me aan het denken over mijn eigen situatie. Ik wilde mijn eigen zaken op orde hebben, dus ik regelde ze. Pas toen merkte ik hoeveel rust het geeft om te weten dat alles geregeld is.
Mijn eigen ervaring met ziekte verdiepte dat inzicht. Duidelijkheid en nalatenschap werden iets
wat ook in mijn eigen leven een plek kreeg.
Mijn droom
Een paar jaar geleden had ik een droom.
In die droom zat ik naast een man die een ernstig ongeluk had gehad. Hij was bij bewustzijn. Hij keek me aan en vroeg of hij zou overlijden. Ik vertelde hem dat ik dat niet wist. Ik was geen arts. Maar ik bleef bij hem. Ik vroeg of hij een partner en kinderen had. Of er iets was wat hij hen nog wilde meegeven. Ik belde zijn partner zodat ze kon komen. Toen zij arriveerde, nam ze het over.
Twee dagen later gebeurde er iets soortgelijks in het echte leven.
Een man op een scooter werd vlak voor mijn ogen aangereden door een auto. De bestuurder was in shock, overweldigd en probeerde hulpdiensten te bellen. Ik liep naar de man toe en knielde naast hem op de grond.
De man bloedde. Er was veel onrust om ons heen, maar tussen hem en mij voelde het rustig. Ik hield zijn hand vast en sprak zacht tegen hem. Af en toe opende hij zijn ogen en keek hij me aan.
Terwijl ik daar zat met zijn hand in de mijne, overleed hij.
Toen ik die dag naar huis reed, wist ik dat dit geen toeval was.
De dood was al eerder onderdeel van mijn leven geweest. Ik had zowel mijn stiefvader als mijn moeder begeleid in hun laatste fase. Ik weet hoe kwetsbaar die momenten zijn, hoe bijzonder ze kunnen zijn, en hoeveel verschil een rustige aanwezigheid kan maken.
Maar dit voelde anders.
Niet omdat het zo ingrijpend was. Niet omdat ik iets bijzonders had gedaan. Het voelde
vertrouwd. Alsof ik op een plek was die ik al kende.
Vanaf dat moment viel alles op zijn plek. Aanwezig zijn op de grens tussen leven en dood was geen toeval in mijn verhaal. Het voelde als een roeping waar ik eindelijk klaar voor was.
♡